Akcje zbrojne w czasie wojny

24 października 1943 r.

Oddział partyzancki „Jędrusie” otrzymał od dowództwa AK zadanie likwidacji niemieckiego agenta Zygmunta Gaszyńskiego  mieszkającego w Sandomierzu. Zadanie to przydzielone zostało dwóm żołnierzom oddziału partyzanckiego: Januszowi Lipskiemu "Fala" i Zbigniewowi Kabata "Bobo". Wskazani, początkowo planowali wykonanie wyroku na Z. Gaszyńskim na ulicy Puławiaków, lub Listopadowej. Okazało się jednak, że Z. Gaszyński jest pod ciągłą opieką żołnierzy niemieckich, co znacznie utrudniało wykonanie zadania. W tej sytuacji zdecydowali się, że zastrzelą go na stadionie w czasie najbliższego meczu. Żołnierze AK weszli na stadion razem z widzami. „Fala” i Bobo” poczekali do przerwy w meczu i wtedy w ogólnym zamieszaniu wykonali wyrok śmierci na gestapowskim szpiclu.

29 marzec 1943 r.

W marcu 1943 r. w mieleckim więzieniu przebywało 180 osób. Dzięki informacjom dostarczonym przez wywiad AK wiadomo było, że osoby te miały zostać wywiezione do Oświęcimia. Oddział partyzantów „Jedrusie” zdecydował o próbie odbicia i uwolnienia więźniów. 29 marca, po przeprawieniu się przez Wisłokę, Józef Wiącek podzielił swój oddział na kilka grup. W grupie uderzeniowej na więzienie znaleźli się: dowódca Józef Wiącek – “Sowa”, Zdzisław de Ville – “Zdzich”, Roman Szelest – “Uszaty”, Zbigniew Kabata – “Bobo” i Marian Lech – “Marian Wielki”. Partyzanci dotarli do bramy więzienia, gdzie Józef Wiącek podłożył kilogramową kostkę trotylu, a na niej położył odbezpieczony granat. Brama więzienna została wysadzona. Grupa szturmowa dostała się do więzienia i zdobyła klucze do cel uwalniając więźniów. Część uwolnionych więźniów uciekała na własną rękę w stronę pobliskich lasów. Pozostali, szczególnie ci, którzy nie mogli uciekać o własnych siłach, zostali razem z partyzantami załadowani na łódź i popłynęli Wisłoką. W ciemnościach i ciągle padającym deszczu, jednostka dwukrotnie osiadała na mieliźnie. Nad ranem dopłynęli do Wisły i przeprawili się na drugą stronę rzeki. Tam byli już bezpieczni. Niestety ta historia ma też smutne zakończenie. Gestapo znając nazwiska wielu członków oddziału „Jędrusiów” aresztowało ich rodziny w Tarnobrzegu.

12 marzec 1943 r.

Niemcy po klęsce stalingradzkiej nasilili terror, by stłumić ruch oporu. Tak samo było na Ziemi Opatowskiej. 11 marca przeprowadzono falę aresztowań, zatrzymanych osadzono w więzieniu w Opatowie. Dużą ich część stanowili członkowie lokalnego ruchu oporu. Hitlerowcy zamierzali wywieźć więźniów na gestapo do Ostrowca Świętokrzyskiego. Decyzję o uwolnieniu aresztowanych podjął pułkownik Antoni Żółkiewski ps. "Lin" z inspektoratu AK w Sandomierzu, a odpowiedzialna za wykonanie rozkazu została Komenda Obwodu AK Opatów. Komendant obwodu AK Opatów Roman Niewójt "Morski", zwrócił się o pomoc do "Jędrusiów". Oddział partyzantów liczył zaledwie 8 żołnierzy, ale byli dobrze uzbrojeni, posiadali duże doświadczenie bojowe i to oni mieli stanowić grupę uderzeniową. Ubezpieczenie akcji spoczywało na żołnierzach miejscowej placówki AK, mieli także później osłaniać wycofujących się więźniów. Partyzanci byli dobrze zorientowani w sytuacji w więzieniu, bowiem naczelnikiem więzienia opatowskiego był Zdzisław Małycha "Śmiały", należący do siatki wywiadowczej AK. Bramę więzienia wysadzili wiązką granatów Józef Wiącek ps. "Sowa" i Zbigniew Kabata ps. "Bobo". Strażnicy poddali się. Z cel wypuszczono więźniów. Część uwolnionych uciekła razem z partyzantami.